Zorgen om Max, terecht of niet?

 Hallo allemaal!

Zorgen om Max, terecht of niet? Ik denk van wel, helaas.

Hier volgt een update over Maxje. Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog schreef, maar als er niets, of niet veel te schrijven valt, dan wacht ik. Helaas valt er nu weer te schrijven.

Sinds een paar dagen merken René en ik een verschil in Max. Hij ziet er wat onverzorgder uit en zijn snuitje moet ook weer geknipt worden. Ik trim Max niet meer helemaal omdat dit nu te vermoeiend word voor hem. Ik knip links en rechts wat Maxje in de weg zit, niet meer en niet minder.

Voor Max is het belangrijk dat hij zoveel mogelijk met rust gelaten wordt. Ook een eind wandelen zit er voor hem niet meer in. Max is snel moe en dat zal met de prostaatkanker te maken hebben. Vanmorgen dacht ik te zien dat bij het plassen de straal iets minder geworden is. Wel plast hij nog steeds goed, maar het lijkt of het nu langzaam aan toch slechter aan het worden is. Ik houd Max natuurlijk goed in de gaten.

Het is onze laatste dag op Camping La Marina, morgen, maandag 28 februari beginnen we aan onze terug reis. Ik verlaat Spanje met een zwaar hart, want we hebben het hier ontzettend naar onze zin gehad. Het mooie weer, de vriendelijke mensen, het lekkere eten en meer dan vier maanden niets doen :). 

Echter, ben ik ook blij dat we weer naar huis gaan, want ik wil Max zo snel mogelijk laten onderzoeken in door mijn eigen dierenarts. De kliniek hier in Guardamar is goed hoor en ze spreken ook goed Engels. Toch is de eigen dierenarts beter, want bij de dierenkliniek in Enschede kennen ze Maxje.

Wat lijkt er aan de hand met Max?

Ik denk dat de kanker zich helaas inmiddels heeft verspreid. Dit is iets waar we al rekening mee hielden. Ook verwacht ik dat de blaasgruis erger is geworden. De ontlasting van Max is de laatste vier dagen verandert van mooi en stevig (perfect) naar oker van kleur en week. Ook heeft Max steeds maar een klein beetje ontlasting, maar wel vaker, vier tot vijf keer per dag.

Afgelopen nacht heb ik door kunnen slapen, maar dat geldt niet voor de nachten daarvoor. De nachten van donderdag op vrijdag en van vrijdag op zaterdag moest Max er 's nachts meerdere keren uit om te plassen en een paar keer een poepje doen, week en okerkleurig.

Max meld zich wanneer hij naar buiten moet, want dan springt hij van het bed af en dan ben ik direct wakker. Gelukkig waren de nachten op dat moment niet zo koud en kon ik in de meeste gevallen zonder jas naar buiten. Even snel mijn jogging pak aan, hond aan de riem en dan aan de wandel in het holst van de nacht.

Ik heb een slecht gevoel, maar het was te verwachten dat Max nu langzaam symptomen begint te vertonen. Het is iets waar ik liever niet aan denk, maar ik heb geen keuze. René en ik hebben afgesproken dat wat er ook gebeurt en hoe zwaar het voor ons gaat worden, Max zal niet onnodig lijden. Daarvoor houden we te veel van onze prins.

Waar het nu op aan komt, is dat we doen wat voor Max het beste is. Wat René en ik willen speelt hier absoluut geen enkele rol. Als het aan ons ligt dan onderwerpen we Max aan alle behandelingen die zijn leventje zou kunnen verlengen. Echter, is dit eerlijk tegenover Max? Nee, dat is het niet. Een dier onnodig laten lijden is geen optie, was nooit een optie.

Ik zal jullie op de hoogte houden en bedankt voor het lezen van mijn blog. 

Grote zorgen om onze Max, en kleine zorgen om Emma's oogje

Emma

Vorige week naar het strand geweest met Max en Emma. Een wandeling door het bos ging hieraan vooraf. Beide hondjes zijn dol op het strand. Ik kijk met veel plezier naar ze wanneer Max en Emma van de riem gaan. Echter, deze keer mocht alleen Max los lopen, want er waren meer mensen aanwezig. En Emma heeft het haar missie gemaakt om alle mensen die ze ziet te begroeten. Echter, niet iedereen is hiervan gediend, vandaar dat Emma aangelijnd bleef. Iets wat ze trouwens helemaal niet erg vind.

Max blijft uit de buurt van de mensen want dit vindt hij helemaal niets. Ja en toen gebeurde het, ik was aan het kijken wat Max deed, toen Emma vol met haar rechter oogje tegen een verdwaalde tak die op het strand lag. Dat het goed raak was zag ik omdat Emma met haar pootje over haar rechter oogje begon te wrijven.

Zover ik kan zien is haar oogje zelf niet beschadigd en daarbij doel ik op de oogbol. Echter, het werd wel iets dik, een teken dat haar oogje ontstoken was. Gelukkig heb ik ook daarvoor de juiste oogdruppels meegenomen. Ik heb haar een week behandeld met Tobradex en het ziet er goed uit. De zwelling is weg, het oogje glanst goed. Ook heb ik haar ootjes behandelt met een zalf tegen ontstekingen. Emma begon zich steeds meer te krabben aan beide oortjes. Dit probleem heeft ze vaker gehad, dus ook hiervoor had ik medicatie bij me.

Max

Ja dat is natuurlijk een ander verhaal. Het is nu 5 maanden geleden dat bij Maxje prostaatkanker werd vastgesteld. En René en ik denken inmiddels dat we de eerste tekenen van deze K ziekte hebben vastgesteld. Max heeft niet alleen prostaatkanker, maar hij heeft ook last van blaasgruis wat normaal schijnt te zijn op zijn leeftijd. Daarnaast heeft hij een overgevoelige alvleesklier. Dit betekent geen vet eten en brokken met een laag vetgehalte.

Eerder deze week merkten René en ik dat Max wat moeilijker van zijn poepje afkomt. Dit kan komen omdat de prostaat aan het groeien is en ook de gezwellen. Vandaag tijdens het schrijven van deze blog, zie ik dat Max zijn pootje optilt om te plassen binnen de omheining. Iets wat hij niet gauw doet.

Hij heeft, samen met Emma een mooie grote ochtendwandeling gemaakt. Dus hij mag absoluut geen druk op de blaas voelen. Echter, dit is wel het geval, want hij tilde zijn pootje dan wel op, maar er kwam niets uit. Dit was me eerder ook al een paar keer opgevallen. We kwamen terug van de wandeling en net binnen onze omheining, tilt hij zijn pootje op, zonder dat er wat uitkomt. Dit is zorgelijk, ik ben natuurlijk geen dierenarts, maar ik denk dat zijn gezondheid nu langzaam achteruit gaat.

Het is hard om te zien en te weten dat hij vanaf nu alleen maar zieker zal worden en ik daartegen niets kan doen. Ben ik blij dat de prostaatkanker bij toeval is ontdekt bij Maxje? Mijn antwoord daarop is een volmondig ja! Ik heb veel gehuild toen het vaststond dat Max deze K ziekte had en er niets was wat we er tegen konden doen. Ja, er zijn dierenartsen die de prostaat weg opereren, met alle gevolgen van dien.

Natuurlijk heeft mijn dierenarts hier met mij over gesproken. En uitgelegd waarom ze niet begint aan dit soort operaties. Ik heb het internet afgespeurd en de verslagen van andere dierenartsen kwamen op hetzelfde neer. Een operatie zou het leven van Max niet verlengen, maar het zou mijn prinsje wel een extra lijdensweg bezorgen. Dus, laten we Maxje gewoon met rust en houden we hem goed in de gaten. Ik heb in Spanje ook contact met de dierenkliniek in Enschede en dat is fijn. Ook denk ik een bultje te voelen bij de onderbuik, maar het kan goed zijn dat niet van betekenis is.

Over 8 dagen beginnen we aan de terugreis naar Nederland en dan zal ik direct een afspraak maken voor een echografie. Maxje zal sterven, of aan prostaatkanker, of aan blaasgruis. Omdat hij nu op de raarste moment probeert te plassen en er komt niets, dan ben ik bang dat blaasgruis op dit moment de grootste boosdoener is. Binnenkort weet ik meer, als Max de echo heeft gehad.

Nog even over de blaasgruis van Max. Nee hij mag niet op een speciaal blaasgruis dieet, want daar zit te veel vet in, want dan word de alvleesklier te veel geprikkeld en zal hij erg ziek worden.

Wat er ook gebeurt, Max heeft een geweldige winter achter de rug, met veel zon en heerlijke strand en boswandelingen. Ook nu ligt hij lekker in het zonnetje en geniet met volle teugen van het buiten zijn. En dat hebben we hem nog kunnen geven.

Als het zover is dan zullen we, zoals we altijd doen, nauw samenwerken met de dierenarts. Ze heeft uitsluitend het belang van Max voor zich en ik zou het niet anders willen.

Het liefst zou ik alle mogelijkheden uitputten om Maxje wat langer bij ons te hebben, maar dat kan en wil ik mijn prinsje niet aan doen. Ik zie het helaas te vaak, een dier is ernstig ziek, terminaal en toch moet het door tot het arme dier dood omvalt. Ik zie dit als dierenbeulen, want het dier lijdt en dat is geen optie.

Voor we aan de terugreis beginnen zal ik nog een blog plaatsen en jullie laten weten of er nog meer veranderingen zijn. Ik hoop het niet, maar het is afwachten.

Bedankt voor het lezen van mijn blog over mijn dierbare hondjes.

Maxje

 Helaas lijkt het met Max wat minder te gaan. Daar bedoel ik mee dat hij sneller moe is, en dus niet meer zo ver kan wandelen. Voordat we naar Spanje gingen, nu een goede vier maanden geleden, was Max behoorlijk fit. Een wandeling van bijna twee uur daar was hij na die tijd niet eens moe. Nu is dat echter wel anders.

Hij eet en drinkt nog steeds goed, en verder heeft Max ook nog geen klachten, gelukkig. Echter, dit kan ieder moment veranderen, zeker nu hij symptomen van vermoeidheid begint te tonen.

Ook begint hij nu ook de plek waar het gezwel zit, te bijten en te likken, geen goed teken dus. We duimen dat het goed blijft gaan tot we in ieder geval weer terug zijn in Nederland. Iets wat ik wel verwacht.

Verder hebben Max en Emma het prima naar de zin op de camping. Ze genieten, net als René en ik, van het mooie weer. Stel je voor, de wintermaanden gewoon lekker buiten doorbrengen, in het zonnetje. Volgende week gaan ze allebei weer mee naar het strand, maar wel met de auto of met de fiets. Want lopend naar het strand en dan weer terug moeten, wordt te veel voor Max.

Ik had een leuk filmpje gemaakt, maar die is helaas te groot voor mijn blog. :(

Deze week zal ik nog wat leuke foto's maken. Het filmpje zet ik op https://www.facebook.com/specialfaith

Bedankt voor het lezen van mijn blog!

Emma, een beetje ziek

 Het is 20 januari en tijd voor een nieuwe blog over het wel en wee van Max en Emma. Zoals ik als schreef in mijn vorige blog, het zal nu voornamelijk over Emma gaan.

 Ik moet zeggen dat ik merk dat het weer hier in Spanje Emma goed doet. Ze heeft nog geen longproblemen gehad. Alleen wat last van haar rechter oogje en dat kwam door de harde wind, die ook hier voor komt. Ik heb de juiste medicatie voor haar oogje, dus dat levert verder geen problemen op.

 Emma deed het goed tot afgelopen zaterdag, toen werd ze ziek, en moesten we hals over kop naar de dierenkliniek. Emma wilde niet meer eten en ook niet meer drinken, en dat was een reden tot bezorgdheid. Het komt wel vaker voor dat Hare Majesteit haar ontbijt niet wil, dus dit is niet direct erg. Echter, ze begon ook te spugen, iets waarvoor ze vorig jaar in de kliniek in Oldenzaal aan het infuus heeft gelegen. Dus, dit betekent, geen risico maar direct naar de dierenarts.

 In Guardamar zitten twee dierenklinieken naast elkaar. Waarvan er eentje met kop en schouder boven uitspringt. Wij kopen bij deze kliniek ook het voer voor Max en Emma.

 Gelukkig konden we zonder afspraak terecht, en de dierenarts die haar onderzocht constateert een maag en darm virus. De dierenarts was zo lief, voor haar. Ze kreeg medicatie en mocht 24 uur niet eten, alleen drinken. Gelukkig, nadat we weer op de camping waren en de medicatie begon te werken, dronk Emma weer.

 Het is nu donderdag en ze is aan de beterende hand, maar nog steeds niet compleet hersteld. Ik merk dit aan haar omdat ze nog steeds gras eet, iets wat ze eigenlijk nooit doet. Verder is ze haar oude zelf, grote mond, en Max terroriseren hahaha.

 Gisteren heb ik Max meegenomen voor een grote wandeling. Hier onder kun je zien waar Max en ik hebben gewandeld, en hoe lang deze wandeling heeft geduurd. Niet schrikken, want ik Max heeft het tempo bepaald en we hebben extreem langzaam gelopen, echt gewandeld dus.

 

 

 

Tot mijn grote verbazing was Max aan het eind van de wandeling nog fit. Het laatste gedeelte van de wandeling, voordat we op de weg naar de camping waren, heeft Max lekker kunnen rennen op het strand. Hij heeft dan zoveel plezier. Zie de foto hieronder. Op de eerste fot zie dat we op een houten soort van brug lopen. Deze gaat over de duinen, en leid direct naar het strand. 

 

 

 

Vandaag wil ik graag de andere kant op. Wanneer ik van de camping af loop ga ik nu rechts in plaats van links, wat ik gisteren deed. En omdat Rene nu ook niet op de plaats is, neem ik Emma natuurlijk ook mee.

 Rene besloot om gistermiddag in de caravan te blijven, dus daarom kon Max alleen met mij mee. Ik merk ook dat hij dit nodig heeft. Eens in de zoveel tijd even met zijn moedertje, zonder zijn irritante zusje hahaha.

 Max doet het momenteel erg goed, al houd ik hem wel goed in de gaten. Ik weet dat zijn toestand ieder moment kan veranderen. Dus, zolang Max zich goed voelt gaan we zoveel mogelijk naar het strand. Dat is wat we nog voor hem kunnen doen. Dat we winter in Spanje doorbrengen, in plaats van het koude Nederland doet Max ook goed, ik merk dat aan hem.

 Momenteel is het in de nacht en de morgen uren koud, want het kwik is ook hier gedaald tot 2 graden. Dit betekend dat Emma haar koltruitje aan moet. Maar, alleen tijdens de morgenwandeling. Wanneer het zonnetje er door komt zijn de temperaturen direct weer aangenaam.

Bedankt voor het lezen van mijn blog. 

De nachten

 

Er zijn weer een paar dagen voorbij, en het is tijd voor een update over Maxje.

Ik weet niet goed hoe ik deze blog moet beginnen. Ik ben schrijfster en dus denk je dat het voor mij niet moeilijk moet zijn om over Max te schrijven. Wat betreft Max, is het persoonlijk, en dat maakt het moeilijk. Vooral omdat Max (op dit moment) problemen heeft met het ophouden van zijn plasje en poepje.

Normaal gaat Max om 19:30 voor het laatst naar buiten. Ik hoef ook niet aan te komen om hem daarna nog een keer mee te nemen voor een late wandeling. Max gaat dan liggen en weigert om mee te gaan. Ook in de ochtend hoef ik niet te vroeg met de riem aan te komen, want hij gaat dan niet mee. Max, en ook Emma zijn allebei langslapers.

Echter, het gebeurt steeds vaker dat Max er in de nacht ook uit moet. Hij moet dan nodig plassen en vaak ook nog een poepje doen. Hij heeft op dit moment veel ontlasting, vind ik. Max heeft niet alleen prostaatkanker, maar ook last van een overgevoelige alvleesklier en blaasgruis. Oh, en hij heeft een lekkende hartklep.

Ik heb dus veel waar ik op moet letten iedere dag weer opnieuw, wat ik overigens niet erg vindt. Max heeft verder nog geen medicatie nodig en dat is een goed teken. Om op de hoogte te blijven hoe zijn hart er aan toe is, krijgt Max ieder jaar een echo.

Het is raar, maar ik dacht altijd dat hart problemen Max fataal zouden worden. Nooit gedacht dat het kanker zou zijn die zijn leven verkort. Ook de blaasgruis speelt nu een belangrijke rol. Als deze progressie doorzet en de urinebuis dicht gaat zitten, ook dan is het waarschijnlijk voorbij. Dat zal liggen aan hoe zwaar een operatie is voor Max, en hoever de prostaat kanker is gevorderd is.

Op dit moment maak ik me zorgen omdat hij er afgelopen nacht drie keer uit moest. Voor die tijd was het een keer en dat was dan voldoende. Ik vermoed dat er verandering plaats vind in Max. Wanneer we in maart weer terug zijn in Nederland, dan laat ik direct een echo uitvoeren om te zien hoe het ervoor staat. Mocht het nodig zijn, dan zal ik een afspraak voor de echo maken bij de dierenkliniek in de buurt.

Er zijn twee klinieken naast elkaar met alleen een straat er tussen. De kliniek waar ik het voedsel koop voor Max en ook Emma heeft een goede reputatie. Ik heb veel hondeneigenaren op de camping gevraagd naar een goede dierenarts. Ik kreeg overal hetzelfde antwoord, Dierenkliniek St. Anton in Guardamar. Max en Emma staan daar inmiddels ook al geregistreerd omdat we daar hun voedsel kopen.

Dus, wanneer ik denk dat het nodig is, zal Max in deze kliniek een echo krijgen. Maar, ik hoop dat dit niet nodig zal zijn. Met Max kan het nog een tijdje goed gaan, maar het kan ook heel snel gaan, ik ben mij daarvan goed bewust.

Ik hoop en bid dat we Max, in maart, gewoon mee terug nemen naar Nederland. Maar ik ben me er ook van bewust dat het misschien niet zo mag zijn. In het ergste geval zullen we Max hier moeten laten gaan. Ook daar hebben René en ik natuurlijk over gesproken. Het is een onderwerp waar René en ook ik niet graag over praten. Echter, het gaat hier om Max en niet om ons!

Vanaf nu zal ik wat vaker met Max wandelen, ook in de avond zal hij nog zeker een keer extra naar buiten gaan. Daar zal hij niet blij mee zijn, maar het moet en dan kijken of hij de nacht doorslaapt. Gelukkig is het weer hier zoveel beter dan in Nederland, vannacht hoefde ik niet eens een jas aan want het was gewoon warm. Dus dat is een groot voordeel.

Duimen dat Max het nog een tijdje volhoud zonder echt veel klachten, en dat we hem mee terug kunnen nemen naar Nederland.

Bedankt voort het lezen van mijn blog.

Hoe het met Maxje gaat.

Het is nu drie maanden geleden dat Max gediagnosticeerd werd met prostaat kanker. Ik denk dat de problemen nu langzaam zichtbaar worden. Het is hartverscheurend om te weten dat de tijd voor Maxje hier op aarde er bijna op zit. Ook nu heb ik moeite met het schrijven van deze blog. Ik denk dat ik het daarom ook zo lang heb uitgesteld.

De angst dat we Max hier in Spanje moeten achterlaten is natuurlijk groot. Ik hoop en bid dat Max nog een maand of drie vier heeft. Echter, ik ben niet de enige die een verschil in Max waarneemt. Ik vermoed dat Emma het al ietsje eerder door had dat er wat mis is met Max.

Sinds een week of twee is Emma dominanter geworden en probeert ze Max te overheersen. Helaas moet ik berichten dat er al twee vechtpartijen zijn geweest tussen Max en Emma. Dit was in december. En, beide keren was het Emma die begon.

Nu is Emma wat voedsel betref enorm verdedigend, om het zo maar even te noemen. Als ze aan het eten is mag ik het bakje wel weghalen, maar Max mag nog niet eens kijken. Hij zit dan ook meestal op een afstandje te kijken. Max eet snel en gehaast, dit was altijd al zo.

Meestal gromt Emma naar Max, ook wanneer deze haar op gepaste afstand observeert. Deze keer ging het mis en opende ze de volle aanval op Max, die zich wezenloos schrok. Echter, waar Max normaal gesproken wegloopt, ging hij nu in de verdediging. Dit leidde tot het eerste echte gevecht.

Voor mij was dit compleet onverwacht, en moest ik er echt tussen omdat ze elkaar goed aan het bijten waren. Dit leidde tot twee kleine verwondingen aan mijn hand. Niets ernstigs, gelukkig. Maar, het was schrikken. Ik kan hier nu pas over schrijven, want zoiets moet je eerst verwerken, en dan relativeren op een realistische manier. 

Max is geen gemene hond, en Emma ook niet. Ik denk dat er bij Max innerlijk van alles begint te veranderen, en niet ten goede, helaas. Goed Emma vertoonde in december al gedragsverandering tegenover Max.

Bij Max is de prostaat kanker bij toeval ontdekt. Na een maag en darm infectie die niet overging, kreeg hij een echo. De dierenarts wilde Max niet nog een antibiotica geven daarom de echo. Zijn maag en darmen waren goed, maar de prostaat niet. Max had toen ook nog klachten, dus het was koffiedik kijken hoelang Max nog zou hebben op deze aarde.

Wanneer de klachten beginnen heeft de hond in de meeste gevallen nog een maand of drie, met een beetje geluk. Ook hier geldt dat het snel kan gaan. Dan komt er nog een andere complicatie bij kijken. Max heeft last van blaasgruis. Ook dit werd zichtbaar op de echo. Gezien de situatie waarin Max verkeerd is hier weinig aan te doen. Wel krijgt hij nu een homeopathisch middel om blaasgruis tegen te gaan.

Nu zou je kunnen zeggen dat we Max toch aangepast voedsel kunnen geven. Want, er is speciaal voedsel om blaasgruis tegen te gaan. Ja, dat zouden we kunnen doen, maar in het geval van Max kan het niet. Max heeft er nog een probleem bij, hij heeft een extreem gevoelige alvleesklier, en mag alleen maar brokken hebben waar bijna geen vet inzit. Vet prikkelt de alvleesklier en dan wordt hij ook weer ziek.

Zoals de Engelsen zeggen, "Between a rock and a hard place." Ik sta met mijn rug tegen de muur want door deze diverse problemen kan ik Max niet optimaal helpen. Velen van jullie zullen mijn wanhoop en verdriet begrijpen. 

Ik denk dat de klachten nu gaan komen, want Max moet er tegenwoordig minimaal een keer in de nacht uit om te plassen. Ik weet waar ik op moet letten, want ik heb een goed gesprek met de dierenarts gehad voordat we naar Spanje vertrokken. Ook mag ik hun altijd bellen, en hebben we hier, op de camping, een dierenkliniek op tien minuten rijden.

Deze kliniek staat goed aangeschreven bij de hondeneigenaren die ik op de camping heb gesproken. Het daar waar we het voedsel voor Max en Emma kopen. Zoals ik hierboven al schreef, Max heeft speciaal vetarm voedsel nodig. Dit is niet te koop in de dierenwinkel. Emma krijgt hypoallergeen blikvoer en ook dit is niet in de dierenwinkel verkrijgbaar.

Max en ook Emma staan bij deze kliniek al ingeschreven, omdat we hun voedsel daar kopen. En ik heb hun telefoonnummer voor het geval dat het met Max toch mis gaat.

Max heeft geen pijn, en ook voelt hij zich prima. Ik heb Max vanaf dat hij acht weken was en ken hem door en door. Dus, ik weet ook wanneer hij zich niet goed voelt, ik zie dat aan zijn gedrag, vacht, en ogen. Ook heeft hij nog geen bloed in ontlasting of urine, daar moet ik opletten volgens de dierenarts.

Het plan is dat Max in maart, wanneer we terug zijn in Nederland, een echo krijgt. Dit om te zien of, en hoeveel verandering er heeft plaats gevonden. Ik kan me niet voorstellen dat de tumoren of zijn prostaat niet groter zijn geworden. Dat zou mooi zijn, maar is niet realistisch.

Ik ben een realist, want kop in het zand heeft geen zin, en zou voor Max uitlopen op een drama en lijdensweg. René en ik hebben afgesproken dat wanneer het lijden begint, we hem laten gaan. Het zal een moeilijke en hartverscheurende beslissing worden, maar we laten hem niet onnodig lijden omdat wij hem niet willen missen. Ik vind dat je in dergelijke gevallen aan de hond moet denken en niet aan hoe erg jij het vindt. 

Helaas zie ik het veel, mensen die hun dier onnodig laten lijden omdat ze hun huisdier niet willen missen. Dit gaat hier niet gebeuren, en natuurlijk gaat alles in samenwerking met de dierenarts.

Het liefst zou ik Max hele dagen verwennen met lekkers, maar dat mag helaas niet. Dat is iets wat de dierenarts uitdrukkelijk heeft verboden.

Een extreem gevoelige alvleesklier, blaasgruis, vergrootte gal, en prostaatkanker. Ik wil dit in goede banen leiden, maar het is verdomd moeilijk om dit goed te doen.

We wandelen veel op het strand met Max en Emma, beiden vinden het heerlijk. Max leeft helemaal op wanneer hij op het strand is, en dat is zo mooi om te zien. Ook ben ik blij dat we de wintermaanden in Spanje doorbrengen. Voor Max is dit klimaat beter dan de kou en vocht in Nederland. Dit kunnen we nog voor hem doen, en dat geeft een verdomd goed gevoel.

Bedankt voor het lezen van deze blog.

Binnenkort weer een update.