Het is nu drie maanden geleden dat Max gediagnosticeerd werd met prostaat kanker. Ik denk dat de problemen nu langzaam zichtbaar worden. Het is hartverscheurend om te weten dat de tijd voor Maxje hier op aarde er bijna op zit. Ook nu heb ik moeite met het schrijven van deze blog. Ik denk dat ik het daarom ook zo lang heb uitgesteld.
De angst dat we Max hier in Spanje moeten achterlaten is natuurlijk groot. Ik hoop en bid dat Max nog een maand of drie vier heeft. Echter, ik ben niet de enige die een verschil in Max waarneemt. Ik vermoed dat Emma het al ietsje eerder door had dat er wat mis is met Max.
Sinds een week of twee is Emma dominanter geworden en probeert ze Max te overheersen. Helaas moet ik berichten dat er al twee vechtpartijen zijn geweest tussen Max en Emma. Dit was in december. En, beide keren was het Emma die begon.
Nu is Emma wat voedsel betref enorm verdedigend, om het zo maar even te noemen. Als ze aan het eten is mag ik het bakje wel weghalen, maar Max mag nog niet eens kijken. Hij zit dan ook meestal op een afstandje te kijken. Max eet snel en gehaast, dit was altijd al zo.
Meestal gromt Emma naar Max, ook wanneer deze haar op gepaste afstand observeert. Deze keer ging het mis en opende ze de volle aanval op Max, die zich wezenloos schrok. Echter, waar Max normaal gesproken wegloopt, ging hij nu in de verdediging. Dit leidde tot het eerste echte gevecht.
Voor mij was dit compleet onverwacht, en moest ik er echt tussen omdat ze elkaar goed aan het bijten waren. Dit leidde tot twee kleine verwondingen aan mijn hand. Niets ernstigs, gelukkig. Maar, het was schrikken. Ik kan hier nu pas over schrijven, want zoiets moet je eerst verwerken, en dan relativeren op een realistische manier.
Max is geen gemene hond, en Emma ook niet. Ik denk dat er bij Max innerlijk van alles begint te veranderen, en niet ten goede, helaas. Goed Emma vertoonde in december al gedragsverandering tegenover Max.
Bij Max is de prostaat kanker bij toeval ontdekt. Na een maag en darm infectie die niet overging, kreeg hij een echo. De dierenarts wilde Max niet nog een antibiotica geven daarom de echo. Zijn maag en darmen waren goed, maar de prostaat niet. Max had toen ook nog klachten, dus het was koffiedik kijken hoelang Max nog zou hebben op deze aarde.
Wanneer de klachten beginnen heeft de hond in de meeste gevallen nog een maand of drie, met een beetje geluk. Ook hier geldt dat het snel kan gaan. Dan komt er nog een andere complicatie bij kijken. Max heeft last van blaasgruis. Ook dit werd zichtbaar op de echo. Gezien de situatie waarin Max verkeerd is hier weinig aan te doen. Wel krijgt hij nu een homeopathisch middel om blaasgruis tegen te gaan.
Nu zou je kunnen zeggen dat we Max toch aangepast voedsel kunnen geven. Want, er is speciaal voedsel om blaasgruis tegen te gaan. Ja, dat zouden we kunnen doen, maar in het geval van Max kan het niet. Max heeft er nog een probleem bij, hij heeft een extreem gevoelige alvleesklier, en mag alleen maar brokken hebben waar bijna geen vet inzit. Vet prikkelt de alvleesklier en dan wordt hij ook weer ziek.
Zoals de Engelsen zeggen, "Between a rock and a hard place." Ik sta met mijn rug tegen de muur want door deze diverse problemen kan ik Max niet optimaal helpen. Velen van jullie zullen mijn wanhoop en verdriet begrijpen.
Ik denk dat de klachten nu gaan komen, want Max moet er tegenwoordig minimaal een keer in de nacht uit om te plassen. Ik weet waar ik op moet letten, want ik heb een goed gesprek met de dierenarts gehad voordat we naar Spanje vertrokken. Ook mag ik hun altijd bellen, en hebben we hier, op de camping, een dierenkliniek op tien minuten rijden.
Deze kliniek staat goed aangeschreven bij de hondeneigenaren die ik op de camping heb gesproken. Het daar waar we het voedsel voor Max en Emma kopen. Zoals ik hierboven al schreef, Max heeft speciaal vetarm voedsel nodig. Dit is niet te koop in de dierenwinkel. Emma krijgt hypoallergeen blikvoer en ook dit is niet in de dierenwinkel verkrijgbaar.
Max en ook Emma staan bij deze kliniek al ingeschreven, omdat we hun voedsel daar kopen. En ik heb hun telefoonnummer voor het geval dat het met Max toch mis gaat.
Max heeft geen pijn, en ook voelt hij zich prima. Ik heb Max vanaf dat hij acht weken was en ken hem door en door. Dus, ik weet ook wanneer hij zich niet goed voelt, ik zie dat aan zijn gedrag, vacht, en ogen. Ook heeft hij nog geen bloed in ontlasting of urine, daar moet ik opletten volgens de dierenarts.
Het plan is dat Max in maart, wanneer we terug zijn in Nederland, een echo krijgt. Dit om te zien of, en hoeveel verandering er heeft plaats gevonden. Ik kan me niet voorstellen dat de tumoren of zijn prostaat niet groter zijn geworden. Dat zou mooi zijn, maar is niet realistisch.
Ik ben een realist, want kop in het zand heeft geen zin, en zou voor Max uitlopen op een drama en lijdensweg. René en ik hebben afgesproken dat wanneer het lijden begint, we hem laten gaan. Het zal een moeilijke en hartverscheurende beslissing worden, maar we laten hem niet onnodig lijden omdat wij hem niet willen missen. Ik vind dat je in dergelijke gevallen aan de hond moet denken en niet aan hoe erg jij het vindt.
Helaas zie ik het veel, mensen die hun dier onnodig laten lijden omdat ze hun huisdier niet willen missen. Dit gaat hier niet gebeuren, en natuurlijk gaat alles in samenwerking met de dierenarts.
Het liefst zou ik Max hele dagen verwennen met lekkers, maar dat mag helaas niet. Dat is iets wat de dierenarts uitdrukkelijk heeft verboden.
Een extreem gevoelige alvleesklier, blaasgruis, vergrootte gal, en prostaatkanker. Ik wil dit in goede banen leiden, maar het is verdomd moeilijk om dit goed te doen.
We wandelen veel op het strand met Max en Emma, beiden vinden het heerlijk. Max leeft helemaal op wanneer hij op het strand is, en dat is zo mooi om te zien. Ook ben ik blij dat we de wintermaanden in Spanje doorbrengen. Voor Max is dit klimaat beter dan de kou en vocht in Nederland. Dit kunnen we nog voor hem doen, en dat geeft een verdomd goed gevoel.
Bedankt voor het lezen van deze blog.
Binnenkort weer een update.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten