Emma
Vorige week naar het strand geweest met Max en Emma. Een wandeling door het bos ging hieraan vooraf. Beide hondjes zijn dol op het strand. Ik kijk met veel plezier naar ze wanneer Max en Emma van de riem gaan. Echter, deze keer mocht alleen Max los lopen, want er waren meer mensen aanwezig. En Emma heeft het haar missie gemaakt om alle mensen die ze ziet te begroeten. Echter, niet iedereen is hiervan gediend, vandaar dat Emma aangelijnd bleef. Iets wat ze trouwens helemaal niet erg vind.
Max blijft uit de buurt van de mensen want dit vindt hij helemaal niets. Ja en toen gebeurde het, ik was aan het kijken wat Max deed, toen Emma vol met haar rechter oogje tegen een verdwaalde tak die op het strand lag. Dat het goed raak was zag ik omdat Emma met haar pootje over haar rechter oogje begon te wrijven.
Zover ik kan zien is haar oogje zelf niet beschadigd en daarbij doel ik op de oogbol. Echter, het werd wel iets dik, een teken dat haar oogje ontstoken was. Gelukkig heb ik ook daarvoor de juiste oogdruppels meegenomen. Ik heb haar een week behandeld met Tobradex en het ziet er goed uit. De zwelling is weg, het oogje glanst goed. Ook heb ik haar ootjes behandelt met een zalf tegen ontstekingen. Emma begon zich steeds meer te krabben aan beide oortjes. Dit probleem heeft ze vaker gehad, dus ook hiervoor had ik medicatie bij me.
Max
Ja dat is natuurlijk een ander verhaal. Het is nu 5 maanden geleden dat bij Maxje prostaatkanker werd vastgesteld. En René en ik denken inmiddels dat we de eerste tekenen van deze K ziekte hebben vastgesteld. Max heeft niet alleen prostaatkanker, maar hij heeft ook last van blaasgruis wat normaal schijnt te zijn op zijn leeftijd. Daarnaast heeft hij een overgevoelige alvleesklier. Dit betekent geen vet eten en brokken met een laag vetgehalte.
Eerder deze week merkten René en ik dat Max wat moeilijker van zijn poepje afkomt. Dit kan komen omdat de prostaat aan het groeien is en ook de gezwellen. Vandaag tijdens het schrijven van deze blog, zie ik dat Max zijn pootje optilt om te plassen binnen de omheining. Iets wat hij niet gauw doet.
Hij heeft, samen met Emma een mooie grote ochtendwandeling gemaakt. Dus hij mag absoluut geen druk op de blaas voelen. Echter, dit is wel het geval, want hij tilde zijn pootje dan wel op, maar er kwam niets uit. Dit was me eerder ook al een paar keer opgevallen. We kwamen terug van de wandeling en net binnen onze omheining, tilt hij zijn pootje op, zonder dat er wat uitkomt. Dit is zorgelijk, ik ben natuurlijk geen dierenarts, maar ik denk dat zijn gezondheid nu langzaam achteruit gaat.
Het is hard om te zien en te weten dat hij vanaf nu alleen maar zieker zal worden en ik daartegen niets kan doen. Ben ik blij dat de prostaatkanker bij toeval is ontdekt bij Maxje? Mijn antwoord daarop is een volmondig ja! Ik heb veel gehuild toen het vaststond dat Max deze K ziekte had en er niets was wat we er tegen konden doen. Ja, er zijn dierenartsen die de prostaat weg opereren, met alle gevolgen van dien.
Natuurlijk heeft mijn dierenarts hier met mij over gesproken. En uitgelegd waarom ze niet begint aan dit soort operaties. Ik heb het internet afgespeurd en de verslagen van andere dierenartsen kwamen op hetzelfde neer. Een operatie zou het leven van Max niet verlengen, maar het zou mijn prinsje wel een extra lijdensweg bezorgen. Dus, laten we Maxje gewoon met rust en houden we hem goed in de gaten. Ik heb in Spanje ook contact met de dierenkliniek in Enschede en dat is fijn. Ook denk ik een bultje te voelen bij de onderbuik, maar het kan goed zijn dat niet van betekenis is.
Over 8 dagen beginnen we aan de terugreis naar Nederland en dan zal ik direct een afspraak maken voor een echografie. Maxje zal sterven, of aan prostaatkanker, of aan blaasgruis. Omdat hij nu op de raarste moment probeert te plassen en er komt niets, dan ben ik bang dat blaasgruis op dit moment de grootste boosdoener is. Binnenkort weet ik meer, als Max de echo heeft gehad.
Nog even over de blaasgruis van Max. Nee hij mag niet op een speciaal blaasgruis dieet, want daar zit te veel vet in, want dan word de alvleesklier te veel geprikkeld en zal hij erg ziek worden.
Wat er ook gebeurt, Max heeft een geweldige winter achter de rug, met veel zon en heerlijke strand en boswandelingen. Ook nu ligt hij lekker in het zonnetje en geniet met volle teugen van het buiten zijn. En dat hebben we hem nog kunnen geven.
Als het zover is dan zullen we, zoals we altijd doen, nauw samenwerken met de dierenarts. Ze heeft uitsluitend het belang van Max voor zich en ik zou het niet anders willen.
Het liefst zou ik alle mogelijkheden uitputten om Maxje wat langer bij ons te hebben, maar dat kan en wil ik mijn prinsje niet aan doen. Ik zie het helaas te vaak, een dier is ernstig ziek, terminaal en toch moet het door tot het arme dier dood omvalt. Ik zie dit als dierenbeulen, want het dier lijdt en dat is geen optie.
Voor we aan de terugreis beginnen zal ik nog een blog plaatsen en jullie laten weten of er nog meer veranderingen zijn. Ik hoop het niet, maar het is afwachten.
Bedankt voor het lezen van mijn blog over mijn dierbare hondjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten