Ik weet niet goed hoe ik deze blog moet beginnen. Ik ben schrijfster en dus denk je dat het voor mij niet moeilijk moet zijn om over Max te schrijven. Wat betreft Max, is het persoonlijk, en dat maakt het moeilijk. Vooral omdat Max (op dit moment) problemen heeft met het ophouden van zijn plasje en poepje.
Normaal gaat Max om 19:30 voor het laatst naar buiten. Ik hoef ook niet aan te komen om hem daarna nog een keer mee te nemen voor een late wandeling. Max gaat dan liggen en weigert om mee te gaan. Ook in de ochtend hoef ik niet te vroeg met de riem aan te komen, want hij gaat dan niet mee. Max, en ook Emma zijn allebei langslapers.
Echter, het gebeurt steeds vaker dat Max er in de nacht ook uit moet. Hij moet dan nodig plassen en vaak ook nog een poepje doen. Hij heeft op dit moment veel ontlasting, vind ik. Max heeft niet alleen prostaatkanker, maar ook last van een overgevoelige alvleesklier en blaasgruis. Oh, en hij heeft een lekkende hartklep.
Ik heb dus veel waar ik op moet letten iedere dag weer opnieuw, wat ik overigens niet erg vindt. Max heeft verder nog geen medicatie nodig en dat is een goed teken. Om op de hoogte te blijven hoe zijn hart er aan toe is, krijgt Max ieder jaar een echo.
Het is raar, maar ik dacht altijd dat hart problemen Max fataal zouden worden. Nooit gedacht dat het kanker zou zijn die zijn leven verkort. Ook de blaasgruis speelt nu een belangrijke rol. Als deze progressie doorzet en de urinebuis dicht gaat zitten, ook dan is het waarschijnlijk voorbij. Dat zal liggen aan hoe zwaar een operatie is voor Max, en hoever de prostaat kanker is gevorderd is.
Op dit moment maak ik me zorgen omdat hij er afgelopen nacht drie keer uit moest. Voor die tijd was het een keer en dat was dan voldoende. Ik vermoed dat er verandering plaats vind in Max. Wanneer we in maart weer terug zijn in Nederland, dan laat ik direct een echo uitvoeren om te zien hoe het ervoor staat. Mocht het nodig zijn, dan zal ik een afspraak voor de echo maken bij de dierenkliniek in de buurt.
Er zijn twee klinieken naast elkaar met alleen een straat er tussen. De kliniek waar ik het voedsel koop voor Max en ook Emma heeft een goede reputatie. Ik heb veel hondeneigenaren op de camping gevraagd naar een goede dierenarts. Ik kreeg overal hetzelfde antwoord, Dierenkliniek St. Anton in Guardamar. Max en Emma staan daar inmiddels ook al geregistreerd omdat we daar hun voedsel kopen.
Dus, wanneer ik denk dat het nodig is, zal Max in deze kliniek een echo krijgen. Maar, ik hoop dat dit niet nodig zal zijn. Met Max kan het nog een tijdje goed gaan, maar het kan ook heel snel gaan, ik ben mij daarvan goed bewust.
Ik hoop en bid dat we Max, in maart, gewoon mee terug nemen naar Nederland. Maar ik ben me er ook van bewust dat het misschien niet zo mag zijn. In het ergste geval zullen we Max hier moeten laten gaan. Ook daar hebben René en ik natuurlijk over gesproken. Het is een onderwerp waar René en ook ik niet graag over praten. Echter, het gaat hier om Max en niet om ons!
Vanaf nu zal ik wat vaker met Max wandelen, ook in de avond zal hij nog zeker een keer extra naar buiten gaan. Daar zal hij niet blij mee zijn, maar het moet en dan kijken of hij de nacht doorslaapt. Gelukkig is het weer hier zoveel beter dan in Nederland, vannacht hoefde ik niet eens een jas aan want het was gewoon warm. Dus dat is een groot voordeel.
Duimen dat Max het nog een tijdje volhoud zonder echt veel klachten, en dat we hem mee terug kunnen nemen naar Nederland.
Bedankt voort het lezen van mijn blog.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten