Zorgen om Max, terecht of niet?

 Hallo allemaal!

Zorgen om Max, terecht of niet? Ik denk van wel, helaas.

Hier volgt een update over Maxje. Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog schreef, maar als er niets, of niet veel te schrijven valt, dan wacht ik. Helaas valt er nu weer te schrijven.

Sinds een paar dagen merken René en ik een verschil in Max. Hij ziet er wat onverzorgder uit en zijn snuitje moet ook weer geknipt worden. Ik trim Max niet meer helemaal omdat dit nu te vermoeiend word voor hem. Ik knip links en rechts wat Maxje in de weg zit, niet meer en niet minder.

Voor Max is het belangrijk dat hij zoveel mogelijk met rust gelaten wordt. Ook een eind wandelen zit er voor hem niet meer in. Max is snel moe en dat zal met de prostaatkanker te maken hebben. Vanmorgen dacht ik te zien dat bij het plassen de straal iets minder geworden is. Wel plast hij nog steeds goed, maar het lijkt of het nu langzaam aan toch slechter aan het worden is. Ik houd Max natuurlijk goed in de gaten.

Het is onze laatste dag op Camping La Marina, morgen, maandag 28 februari beginnen we aan onze terug reis. Ik verlaat Spanje met een zwaar hart, want we hebben het hier ontzettend naar onze zin gehad. Het mooie weer, de vriendelijke mensen, het lekkere eten en meer dan vier maanden niets doen :). 

Echter, ben ik ook blij dat we weer naar huis gaan, want ik wil Max zo snel mogelijk laten onderzoeken in door mijn eigen dierenarts. De kliniek hier in Guardamar is goed hoor en ze spreken ook goed Engels. Toch is de eigen dierenarts beter, want bij de dierenkliniek in Enschede kennen ze Maxje.

Wat lijkt er aan de hand met Max?

Ik denk dat de kanker zich helaas inmiddels heeft verspreid. Dit is iets waar we al rekening mee hielden. Ook verwacht ik dat de blaasgruis erger is geworden. De ontlasting van Max is de laatste vier dagen verandert van mooi en stevig (perfect) naar oker van kleur en week. Ook heeft Max steeds maar een klein beetje ontlasting, maar wel vaker, vier tot vijf keer per dag.

Afgelopen nacht heb ik door kunnen slapen, maar dat geldt niet voor de nachten daarvoor. De nachten van donderdag op vrijdag en van vrijdag op zaterdag moest Max er 's nachts meerdere keren uit om te plassen en een paar keer een poepje doen, week en okerkleurig.

Max meld zich wanneer hij naar buiten moet, want dan springt hij van het bed af en dan ben ik direct wakker. Gelukkig waren de nachten op dat moment niet zo koud en kon ik in de meeste gevallen zonder jas naar buiten. Even snel mijn jogging pak aan, hond aan de riem en dan aan de wandel in het holst van de nacht.

Ik heb een slecht gevoel, maar het was te verwachten dat Max nu langzaam symptomen begint te vertonen. Het is iets waar ik liever niet aan denk, maar ik heb geen keuze. René en ik hebben afgesproken dat wat er ook gebeurt en hoe zwaar het voor ons gaat worden, Max zal niet onnodig lijden. Daarvoor houden we te veel van onze prins.

Waar het nu op aan komt, is dat we doen wat voor Max het beste is. Wat René en ik willen speelt hier absoluut geen enkele rol. Als het aan ons ligt dan onderwerpen we Max aan alle behandelingen die zijn leventje zou kunnen verlengen. Echter, is dit eerlijk tegenover Max? Nee, dat is het niet. Een dier onnodig laten lijden is geen optie, was nooit een optie.

Ik zal jullie op de hoogte houden en bedankt voor het lezen van mijn blog. 

Grote zorgen om onze Max, en kleine zorgen om Emma's oogje

Emma

Vorige week naar het strand geweest met Max en Emma. Een wandeling door het bos ging hieraan vooraf. Beide hondjes zijn dol op het strand. Ik kijk met veel plezier naar ze wanneer Max en Emma van de riem gaan. Echter, deze keer mocht alleen Max los lopen, want er waren meer mensen aanwezig. En Emma heeft het haar missie gemaakt om alle mensen die ze ziet te begroeten. Echter, niet iedereen is hiervan gediend, vandaar dat Emma aangelijnd bleef. Iets wat ze trouwens helemaal niet erg vind.

Max blijft uit de buurt van de mensen want dit vindt hij helemaal niets. Ja en toen gebeurde het, ik was aan het kijken wat Max deed, toen Emma vol met haar rechter oogje tegen een verdwaalde tak die op het strand lag. Dat het goed raak was zag ik omdat Emma met haar pootje over haar rechter oogje begon te wrijven.

Zover ik kan zien is haar oogje zelf niet beschadigd en daarbij doel ik op de oogbol. Echter, het werd wel iets dik, een teken dat haar oogje ontstoken was. Gelukkig heb ik ook daarvoor de juiste oogdruppels meegenomen. Ik heb haar een week behandeld met Tobradex en het ziet er goed uit. De zwelling is weg, het oogje glanst goed. Ook heb ik haar ootjes behandelt met een zalf tegen ontstekingen. Emma begon zich steeds meer te krabben aan beide oortjes. Dit probleem heeft ze vaker gehad, dus ook hiervoor had ik medicatie bij me.

Max

Ja dat is natuurlijk een ander verhaal. Het is nu 5 maanden geleden dat bij Maxje prostaatkanker werd vastgesteld. En René en ik denken inmiddels dat we de eerste tekenen van deze K ziekte hebben vastgesteld. Max heeft niet alleen prostaatkanker, maar hij heeft ook last van blaasgruis wat normaal schijnt te zijn op zijn leeftijd. Daarnaast heeft hij een overgevoelige alvleesklier. Dit betekent geen vet eten en brokken met een laag vetgehalte.

Eerder deze week merkten René en ik dat Max wat moeilijker van zijn poepje afkomt. Dit kan komen omdat de prostaat aan het groeien is en ook de gezwellen. Vandaag tijdens het schrijven van deze blog, zie ik dat Max zijn pootje optilt om te plassen binnen de omheining. Iets wat hij niet gauw doet.

Hij heeft, samen met Emma een mooie grote ochtendwandeling gemaakt. Dus hij mag absoluut geen druk op de blaas voelen. Echter, dit is wel het geval, want hij tilde zijn pootje dan wel op, maar er kwam niets uit. Dit was me eerder ook al een paar keer opgevallen. We kwamen terug van de wandeling en net binnen onze omheining, tilt hij zijn pootje op, zonder dat er wat uitkomt. Dit is zorgelijk, ik ben natuurlijk geen dierenarts, maar ik denk dat zijn gezondheid nu langzaam achteruit gaat.

Het is hard om te zien en te weten dat hij vanaf nu alleen maar zieker zal worden en ik daartegen niets kan doen. Ben ik blij dat de prostaatkanker bij toeval is ontdekt bij Maxje? Mijn antwoord daarop is een volmondig ja! Ik heb veel gehuild toen het vaststond dat Max deze K ziekte had en er niets was wat we er tegen konden doen. Ja, er zijn dierenartsen die de prostaat weg opereren, met alle gevolgen van dien.

Natuurlijk heeft mijn dierenarts hier met mij over gesproken. En uitgelegd waarom ze niet begint aan dit soort operaties. Ik heb het internet afgespeurd en de verslagen van andere dierenartsen kwamen op hetzelfde neer. Een operatie zou het leven van Max niet verlengen, maar het zou mijn prinsje wel een extra lijdensweg bezorgen. Dus, laten we Maxje gewoon met rust en houden we hem goed in de gaten. Ik heb in Spanje ook contact met de dierenkliniek in Enschede en dat is fijn. Ook denk ik een bultje te voelen bij de onderbuik, maar het kan goed zijn dat niet van betekenis is.

Over 8 dagen beginnen we aan de terugreis naar Nederland en dan zal ik direct een afspraak maken voor een echografie. Maxje zal sterven, of aan prostaatkanker, of aan blaasgruis. Omdat hij nu op de raarste moment probeert te plassen en er komt niets, dan ben ik bang dat blaasgruis op dit moment de grootste boosdoener is. Binnenkort weet ik meer, als Max de echo heeft gehad.

Nog even over de blaasgruis van Max. Nee hij mag niet op een speciaal blaasgruis dieet, want daar zit te veel vet in, want dan word de alvleesklier te veel geprikkeld en zal hij erg ziek worden.

Wat er ook gebeurt, Max heeft een geweldige winter achter de rug, met veel zon en heerlijke strand en boswandelingen. Ook nu ligt hij lekker in het zonnetje en geniet met volle teugen van het buiten zijn. En dat hebben we hem nog kunnen geven.

Als het zover is dan zullen we, zoals we altijd doen, nauw samenwerken met de dierenarts. Ze heeft uitsluitend het belang van Max voor zich en ik zou het niet anders willen.

Het liefst zou ik alle mogelijkheden uitputten om Maxje wat langer bij ons te hebben, maar dat kan en wil ik mijn prinsje niet aan doen. Ik zie het helaas te vaak, een dier is ernstig ziek, terminaal en toch moet het door tot het arme dier dood omvalt. Ik zie dit als dierenbeulen, want het dier lijdt en dat is geen optie.

Voor we aan de terugreis beginnen zal ik nog een blog plaatsen en jullie laten weten of er nog meer veranderingen zijn. Ik hoop het niet, maar het is afwachten.

Bedankt voor het lezen van mijn blog over mijn dierbare hondjes.