Zorgen om Max, terecht of niet?

 Hallo allemaal!

Zorgen om Max, terecht of niet? Ik denk van wel, helaas.

Hier volgt een update over Maxje. Het is alweer een tijdje geleden dat ik een blog schreef, maar als er niets, of niet veel te schrijven valt, dan wacht ik. Helaas valt er nu weer te schrijven.

Sinds een paar dagen merken René en ik een verschil in Max. Hij ziet er wat onverzorgder uit en zijn snuitje moet ook weer geknipt worden. Ik trim Max niet meer helemaal omdat dit nu te vermoeiend word voor hem. Ik knip links en rechts wat Maxje in de weg zit, niet meer en niet minder.

Voor Max is het belangrijk dat hij zoveel mogelijk met rust gelaten wordt. Ook een eind wandelen zit er voor hem niet meer in. Max is snel moe en dat zal met de prostaatkanker te maken hebben. Vanmorgen dacht ik te zien dat bij het plassen de straal iets minder geworden is. Wel plast hij nog steeds goed, maar het lijkt of het nu langzaam aan toch slechter aan het worden is. Ik houd Max natuurlijk goed in de gaten.

Het is onze laatste dag op Camping La Marina, morgen, maandag 28 februari beginnen we aan onze terug reis. Ik verlaat Spanje met een zwaar hart, want we hebben het hier ontzettend naar onze zin gehad. Het mooie weer, de vriendelijke mensen, het lekkere eten en meer dan vier maanden niets doen :). 

Echter, ben ik ook blij dat we weer naar huis gaan, want ik wil Max zo snel mogelijk laten onderzoeken in door mijn eigen dierenarts. De kliniek hier in Guardamar is goed hoor en ze spreken ook goed Engels. Toch is de eigen dierenarts beter, want bij de dierenkliniek in Enschede kennen ze Maxje.

Wat lijkt er aan de hand met Max?

Ik denk dat de kanker zich helaas inmiddels heeft verspreid. Dit is iets waar we al rekening mee hielden. Ook verwacht ik dat de blaasgruis erger is geworden. De ontlasting van Max is de laatste vier dagen verandert van mooi en stevig (perfect) naar oker van kleur en week. Ook heeft Max steeds maar een klein beetje ontlasting, maar wel vaker, vier tot vijf keer per dag.

Afgelopen nacht heb ik door kunnen slapen, maar dat geldt niet voor de nachten daarvoor. De nachten van donderdag op vrijdag en van vrijdag op zaterdag moest Max er 's nachts meerdere keren uit om te plassen en een paar keer een poepje doen, week en okerkleurig.

Max meld zich wanneer hij naar buiten moet, want dan springt hij van het bed af en dan ben ik direct wakker. Gelukkig waren de nachten op dat moment niet zo koud en kon ik in de meeste gevallen zonder jas naar buiten. Even snel mijn jogging pak aan, hond aan de riem en dan aan de wandel in het holst van de nacht.

Ik heb een slecht gevoel, maar het was te verwachten dat Max nu langzaam symptomen begint te vertonen. Het is iets waar ik liever niet aan denk, maar ik heb geen keuze. René en ik hebben afgesproken dat wat er ook gebeurt en hoe zwaar het voor ons gaat worden, Max zal niet onnodig lijden. Daarvoor houden we te veel van onze prins.

Waar het nu op aan komt, is dat we doen wat voor Max het beste is. Wat René en ik willen speelt hier absoluut geen enkele rol. Als het aan ons ligt dan onderwerpen we Max aan alle behandelingen die zijn leventje zou kunnen verlengen. Echter, is dit eerlijk tegenover Max? Nee, dat is het niet. Een dier onnodig laten lijden is geen optie, was nooit een optie.

Ik zal jullie op de hoogte houden en bedankt voor het lezen van mijn blog.